Η βολεμένη πολιτική απέναντι σε έναν λαό που ασφυκτιά

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύθηκε : 23 Αυγούστου 2026

Εμφανίσεις: 53

Ας τελειώνουμε κάποτε με το παραμύθι.

Όλοι «αγωνίζονται» για τον λαό. Όλοι «μάχονται» για τον συνταξιούχο, τον εργαζόμενο, τον άνεργο, τη νέα γενιά. Όλοι καταγγέλλουν την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς, τις συντάξεις που δεν φτάνουν, τη διάλυση της δημόσιας υγείας, την απαξίωση της παιδείας και την υποβάθμιση της καθημερινής ζωής.

Και μετά;

Επιστρέφουν στις ασφαλείς καρέκλες τους. Μισθοί, αποζημιώσεις, προνόμια, βουλευτική ασφάλεια, πολιτική προστασία και μια μόνιμη θέση στο Κοινοβούλιο. Ο πολίτης παλεύει κάθε πρώτη του μηνός να πληρώσει το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, τα ενοίκια και τα φάρμακά του, κι εκείνοι συνεχίζουν ανενόχλητοι το γνωστό πολιτικό θέατρο: καβγάδες στη Βουλή, βαριές κουβέντες, καταγγελίες, χειροκροτήματα, τηλεοπτικές εμφανίσεις στα παράθυρα. Την επόμενη μέρα όλα συνεχίζονται ακριβώς όπως πριν, σαν να μη συνέβη απολύτως τίποτα.

Αυτό δεν είναι πολιτικός αγώνας. Είναι μια βολική συνήθεια.

Και η μεγαλύτερη πρόκληση είναι ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που υποτίθεται ότι εκφράζουν τη δυσαρέσκεια και την απόγνωση της κοινωνίας, δεν μπορούν ούτε καν να συνεννοηθούν για τα αυτονόητα. Αντί να αφουγκραστούν την πραγματικότητα, αναλώνονται σε εσωτερικές διαμάχες, μικροκομματικούς υπολογισμούς και προσωπικές στρατηγικές επιβίωσης.

Γιατί δεν κατεβαίνουν όλοι μαζί στον δρόμο; Γιατί δεν αφήνουν για μία φορά τις κομματικές σημαίες, τα ποσοστά και τα προσωπικά τους παιχνίδια, ώστε να σταθούν πραγματικά δίπλα στον κόσμο;

Να βγουν όλα τα κόμματα ενωμένα, όχι για να διεκδικήσουν καρέκλες, εξουσία και κομματικά οφέλη, αλλά για να απαιτήσουν μια καλύτερη ζωή για τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Να απαιτήσουν μισθούς που να επιτρέπουν αξιοπρεπή διαβίωση. Συντάξεις που να μην τελειώνουν από το πρώτο δεκαήμερο. Δημόσια υγεία που να προσφέρει φροντίδα και όχι ταλαιπωρία. Παιδεία που να μην εξαρτά το μέλλον των παιδιών από το πορτοφόλι των γονιών τους. Πραγματική ασφάλεια, κοινωνική προστασία και δικαιοσύνη.

Αν πραγματικά πιστεύουν όσα διακηρύσσουν στα μπαλκόνια και στα κανάλια, ας τολμήσουν να το αποδείξουν στην πράξη.

Γιατί μέχρι σήμερα η εικόνα είναι τελείως διαφορετική: ο λαός πληρώνει συνεχώς τον λογαριασμό και η πολιτική ηγεσία συνεχίζει να απολαμβάνει τη δική της «κανονικότητα». Και όσο ο πολίτης παρακολουθεί αποχαυνωμένος από την τηλεόραση τους δήθεν μεγάλους καβγάδες τους, εκείνοι μπορούν να συνεχίζουν ανενόχλητοι το παιχνίδι τους. Μας έχουν μάθει να περιμένουμε από αυτούς λύσεις, ενώ εμείς απλώς παρακολουθούμε το θέατρό τους.

Μήπως όμως ήρθε η ώρα να τους ζητήσουμε κάτι πολύ απλό και ξεκάθαρο;

Αφήστε τα έδρανα και τα μικρόφωνα. Βγείτε στον δρόμο μαζί με τον λαό. Εκεί θα φανεί ποιος πραγματικά διεκδικεί και ποιος απλώς παίζει τον ρόλο του. Ο πολίτης δεν χρειάζεται άλλους σωτήρες στα λόγια — χρειάζεται ανθρώπους έτοιμους να παλέψουν δίπλα του, ρισκάροντας το δικό τους πολιτικό κόστος για τη δική του επιβίωση.

Χωρίς «Χρώμα»

Γιώργος Μυλωνάς: Μια κοινή πορεία με τον Πρόεδρο της ΕΤΗΠΤΑ

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύθηκε : 13 Αυγούστου 2026

Εμφανίσεις: 297

Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους μπορεί να διαφωνήσεις, να συγκρουστείς ακόμη και έντονα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παύεις να αναγνωρίζεις την αξία τους. Με τον Γιώργο Μυλωνά συμπορευτήκαμε για χρόνια. Βρεθήκαμε μαζί σε δύσκολες στιγμές, συνεργαστήκαμε, διαφωνήσαμε, αλλά όλα αυτά δεν μπορούν να σβήσουν μια κοινή διαδρομή και όσα έχω γνωρίσει από κοντά για τον άνθρωπο και τη δράση του.

Με τον Γιώργο Μυλωνά, Πρόεδρο της ΕΤΗΠΤΑ, συμπορευτήκαμε για χρόνια, μέσα από τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες προσπάθειες και πολλές δύσκολες στιγμές για το σωματείο. Είχα την τιμή να συνεργαστώ μαζί του και από τη θέση του Αντιπροέδρου και να γνωρίσω από κοντά όχι μόνο τον συνδικαλιστή, αλλά και τον άνθρωπο.

Μπορεί κανείς να έχει διαφορετικές απόψεις για τον τρόπο με τον οποίο διοικεί ή παίρνει τις αποφάσεις. Μπορεί να διαφωνήσαμε, και διαφωνήσαμε αρκετές φορές. Οι διαφωνίες μας, όμως, ήταν κυρίως διαδικαστικές και ποτέ προσωπικές. Ίσως ένα από τα χαρακτηριστικά του, που πολλές φορές δημιουργούσε εντάσεις, είναι η ανάγκη του να έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Αυτό όμως δεν αναιρεί την ουσία.

Και η ουσία είναι ότι κανείς δεν μπορεί να διαγράψει την πορεία του, την προσφορά του και τις προσπάθειες που έχει καταβάλει όλα αυτά τα χρόνια για τον κλάδο και τους εργαζόμενους.

Δεν θεωρώ ότι είναι αλάνθαστος. Κανένας άνθρωπος που αναλαμβάνει ευθύνη δεν είναι. Εκείνο όμως που δεν μπορεί εύκολα να του προσάψει κανείς είναι η ιδιοτέλεια. Δεν είδα σε αυτόν την επιδίωξη προσωπικού οφέλους. Είδα έναν άνθρωπο βαθιά δεμένο με αυτό που κάνει.

Για εκείνον, το σωματείο δεν είναι απλώς μια θέση, ένας τίτλος ή μια συνδικαλιστική δραστηριότητα. Είναι κομμάτι της ζωής του. Είναι μέρος της ταυτότητάς του, κάτι που έχει γίνει αναπόσπαστο από το ίδιο του το είναι. Το αγαπά, το υπερασπίζεται και, σωστά ή λάθος, πολλές φορές το αντιμετωπίζει σαν προσωπική υπόθεση.

Αυτό το διαπίστωσα ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές. Εκεί όπου οι εύκολες κουβέντες περισσεύουν, αλλά χρειάζεται επιμονή, παρουσία και δουλειά. Και σε αυτές τις στιγμές ήταν εκεί.

Μπορεί να είχαμε διαφορετικές αντιλήψεις για τον τρόπο. Μπορεί να συγκρουστήκαμε για αποφάσεις και διαδικασίες. Ποτέ όμως δεν αμφισβήτησα την ταύτισή του με το σωματείο και την πραγματική του διάθεση να το υπηρετήσει.

Γι' αυτό και σήμερα, κοιτάζοντας πίσω σε αυτή την κοινή διαδρομή, θεωρώ ότι οφείλω να αναγνωρίσω αυτό που πραγματικά είναι: έναν άνθρωπο που αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στον συνδικαλισμό, στον κλάδο και στους εργαζόμενους.

Και ίσως γι' αυτό, αν κάποια στιγμή πάψει να βρίσκεται στο τιμόνι του σωματείου, να του λείψει κάτι πολύ περισσότερο από μια θέση. Θα του λείψει ένα κομμάτι της ίδιας του της ζωής.

Αυτό δεν είναι έπαινος χωρίς επιφυλάξεις. Είναι η προσωπική μαρτυρία ενός ανθρώπου που συνεργάστηκε μαζί του, διαφώνησε μαζί του, συγκρούστηκε μαζί του σε δύσκολες στιγμές, αλλά ποτέ δεν αμφισβήτησε την εντιμότητα, την προσφορά και την αφοσίωσή του.

Και αυτή η αναγνώριση, πιστεύω, έχει αξία ακριβώς επειδή προέρχεται από έναν άνθρωπο που δεν συμφώνησε πάντοτε μαζί του, αλλά γνώρισε από κοντά την πορεία, τις προσπάθειες και τις δύσκολες μάχες που έδωσε.

Αλφρέδος Αλοσκόφης

τ. Αντιπρόεδρος ΕΤΗΠΤΑ