Σε μια περίοδο που οι συνταξιούχοι έχουν πληρώσει βαρύ τίμημα από τις περικοπές και τις αλλεπάλληλες «μεταρρυθμίσεις», το ελάχιστο που δικαιούνται είναι η καθαρή και ειλικρινής ενημέρωση. Όχι γενικόλογες τοποθετήσεις, όχι τεχνικές αναλύσεις για λίγους, αλλά συγκεκριμένες απαντήσεις για όλους.

Κι όμως, αυτό ακριβώς έλειψε από την πρόσφατη «εκτεταμένη ενημέρωση».

Αντί για έναν καθαρό απολογισμό, παρουσιάστηκε ένα μακροσκελές κείμενο γεμάτο νομικές λεπτομέρειες, διαδικαστικά εμπόδια και εξηγήσεις που περισσότερο θολώνουν παρά ξεκαθαρίζουν την πραγματικότητα. Οι συνταξιούχοι δεν ενημερώθηκαν για το ουσιαστικό: ποιο είναι το αποτέλεσμα των δικαστικών διεκδικήσεων.

Πόσες υποθέσεις δικαιώθηκαν;
Πόσες απορρίφθηκαν επί της ουσίας;
Πόσες χάθηκαν λόγω λαθών ή ελλείψεων;

Καμία σαφής απάντηση.

Αντίθετα, αυτό που προβάλλεται είναι ένα διαρκές άλλοθι: φταίει το σύστημα, φταίει η γραφειοκρατία, φταίει ο ΕΦΚΑ, φταίνε οι καθυστερήσεις. Όλοι φταίνε — εκτός από εκείνους που είχαν την ευθύνη της οργάνωσης και της καθοδήγησης αυτής της προσπάθειας.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι παραδέχεται, έστω έμμεσα, πως αγωγές κατατέθηκαν χωρίς πλήρη στοιχεία, «για να μην χαθεί η προθεσμία». Το αποτέλεσμα; Απορρίψεις για τυπικούς λόγους, καθυστερήσεις, και τελικά μια διαδικασία που μετατρέπεται σε φαύλο κύκλο.

Και μέσα σε όλα αυτά, το κόστος μετακυλίεται στους ίδιους τους συνταξιούχους. Παράβολα, έξοδα, νέες προσφυγές, επανασκηση αγωγών. Δηλαδή, οι ίδιοι άνθρωποι που υπέστησαν τις περικοπές καλούνται να πληρώσουν ξανά για να διεκδικήσουν αυτά που έχασαν — χωρίς καμία διασφάλιση επιτυχίας.

Στο ζήτημα δε της συμμετοχής στον ΕΔΟΕΑΠ, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο θολή. Παρουσιάζονται ενέργειες, πιέσεις, κινήσεις, αλλά το βασικό ερώτημα μένει αναπάντητο: ποιο είναι το αποτέλεσμα; Υπάρχει δικαίωση ή όχι; Υπάρχει προοπτική ή πρόκειται για μια υπόθεση που σέρνεται χωρίς τέλος;

Η σιωπή εδώ δεν είναι τυχαία. Είναι αποκαλυπτική.

Οι ευθύνες που δεν μπορούν να κρυφτούν

Η ευθύνη για αυτή την εικόνα δεν είναι «γενική και αόριστη». Είναι συγκεκριμένη.

Πρώτος και κύριος υπεύθυνος είναι ο Πρόεδρος. Διότι η ενημέρωση των μελών δεν είναι μια τυπική διαδικασία ανάθεσης σε τρίτους. Είναι ευθύνη ηγεσίας. Όταν αντί για καθαρό απολογισμό επιλέγεται ένα κείμενο γεμάτο ακατανόητους νομικούς όρους, τότε η επιλογή είναι συνειδητή: αποφεύγεται η ουσία.

Ο Πρόεδρος όφειλε:

• να παρουσιάσει συγκεκριμένα αποτελέσματα,
• να εξηγήσει τι πήγε λάθος,
• να αναλάβει την ευθύνη όπου υπήρξαν αστοχίες.

Δεν το έκανε.

Αλλά και το Διοικητικό Συμβούλιο δεν μπορεί να στέκεται στο απυρόβλητο. Αντί να ασκήσει έλεγχο και να απαιτήσει διαφάνεια, εμφανίζεται ως απλός παρατηρητής. Ένα Δ.Σ. που αποδέχεται να «ενημερώνονται» τα μέλη μέσα από νομικά κείμενα τρίτων, χωρίς σαφή στοιχεία και χωρίς λογοδοσία, ουσιαστικά συναινεί στη συγκάλυψη.

Η επιλογή να εμφανιστεί το δικηγορικό γραφείο ως βασικός φορέας της ενημέρωσης δεν είναι αθώα. Είναι ένας μεσοβέζικος τρόπος διαχείρισης της ευθύνης. Ένας τρόπος να χαθεί η ουσία μέσα σε «ακαταλαβίστικα», ώστε να μην τεθούν τα κρίσιμα ερωτήματα.

Συμπέρασμα

Οι συνταξιούχοι δεν χρειάζονται άλλες «ενημερώσεις» αυτού του τύπου. Χρειάζονται αλήθεια.

Χρειάζονται να γνωρίζουν:

• τι κερδήθηκε,
• τι χάθηκε,
• και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη.

Γιατί χωρίς ευθύνη, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη.
Και χωρίς εμπιστοσύνη, καμία διοίκηση δεν μπορεί να σταθεί.

Όταν η ενημέρωση αποφεύγει την ουσία, τότε παύει να είναι ενημέρωση.
Και γίνεται αυτό που όλοι πλέον αντιλαμβάνονται:
Μια προσπάθεια συγκάλυψης μιας αποτυχίας που δεν θέλουν να ειπωθεί.