(
🖋 Του Παρατηρητή
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε με νηφαλιότητα και ειλικρίνεια την πραγματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το Σωματείο μας:
Τα εργαζόμενα μέλη του έχουν περιοριστεί σε μονοψήφιο αριθμό, μετριούνται κυριολεκτικά στα δάκτυλα των χεριών μας.
Αντίθετα, οι συνταξιούχοι πλησιάζουν τους 500 και αποτελούν πλέον τη συντριπτική πλειοψηφία του μητρώου.
Αυτό σημαίνει ότι το Σωματείο έχει πάψει προ πολλού να είναι επαγγελματικό σωματείο ενεργών εργαζομένων και λειτουργεί πλέον – στην πράξη – ως ένωση συνταξιούχων, χωρίς όμως το Καταστατικό του να προβλέπει κάτι τέτοιο.
Αυτή η δυσαναλογία οδηγεί:
- Σε αποδυνάμωση της επαγγελματικής του υπόστασης.
- Σε αδυναμία εκπροσώπησης σε συλλογικές διαπραγματεύσεις.
- Σε σοβαρή διοικητική φθορά και μείωση συμμετοχής.
- Και τελικά, σε διοικητική κατάρρευση και διάλυση λόγω αντικειμενικής αδυναμίας συγκρότησης οργάνων.
Η σπουδή για αλλαγή Καταστατικού και η πραγματική στόχευση
Μέσα σε αυτό το κλίμα κρίσης, προκαλεί έντονο προβληματισμό η σπουδή του Προέδρου και της διοίκησης να προχωρήσουν σε αλλαγή του Καταστατικού.
Η χρονική συγκυρία αυτών των "μεταρρυθμίσεων", σε συνδυασμό με την πρόταση για δημιουργία Ιδρύματος στο οποίο θα μεταβιβαστεί η ακίνητη περιουσία του Σωματείου, ενισχύει τις ανησυχίες ότι επιχειρείται προνοητική αποξένωση της περιουσίας, πριν επέλθει τυπικά η διάλυση.
Ο Κίνδυνος Οριστικής Απώλειας της Περιουσίας μέσω Ιδρύματος
Προωθείται η ιδέα δημιουργίας ενός Ιδρύματος από το Σωματείο, στο οποίο να δωρηθεί η ακίνητη περιουσία του, υποτίθεται για την υποστήριξη των μελών και των σκοπών του.
Όμως, πίσω από αυτή τη φαινομενικά ευεργετική πρόταση, κρύβεται ένας σοβαρός και μη αναστρέψιμος κίνδυνος:
- Το Σωματείο χάνει την ιδιοκτησία και κάθε δικαίωμα διαχείρισης της περιουσίας του.
- Το Ίδρυμα είναι ανεξάρτητο νομικό πρόσωπο με δικό του Διοικητικό Συμβούλιο, χωρίς λογοδοσία στα μέλη του Σωματείου.
- Η φράση ότι το Ίδρυμα «θα ενισχύει τα μέλη» είναι νομικά κενή και δεν δημιουργεί καμία υποχρέωση.
Οποιαδήποτε ενίσχυση από το Ίδρυμα:
- Δεν αποτελεί δικαίωμα, αλλά υπόκειται στην απόλυτη διακριτική ευχέρεια των εκάστοτε διαχειριστών του.
- Μπορεί να διακοπεί ανά πάσα στιγμή χωρίς λογοδοσία.
- Μπορεί να κατευθυνθεί σε σκοπούς εντελώς άσχετους με το αρχικό πνεύμα του Σωματείου.
Τι συμβαίνει αν το Σωματείο διαλυθεί
Αυτό είναι το πιο κρίσιμο σημείο:
- Αν το Σωματείο διαλυθεί, παύει να υπάρχει νομικά.
- Δεν θα υφίσταται πλέον κανένα όργανο (Γενική Συνέλευση ή Δ.Σ.) για να διορίζει εκπροσώπους, να ασκεί εποπτεία ή να ελέγχει το Ίδρυμα.
- Το Ίδρυμα, έχοντας ήδη αποκτήσει την περιουσία, παραμένει ανεξάρτητο και ανεξέλεγκτο.
- Οι διαχειριστές του θα έχουν απόλυτη εξουσία να διαχειρίζονται την περιουσία κατά βούληση.
Οποιαδήποτε ρήτρα για «διαρκή εκπροσώπηση» του Σωματείου στο Ίδρυμα χάνει κάθε σημασία από τη στιγμή που το Σωματείο παύει να υπάρχει.
Η μόνη ασφαλής προϋπόθεση: Να μην διαλυθεί το Σωματείο
Καμία δικλίδα ασφαλείας (κανονισμοί, όροι, ρήτρες) δεν έχει ισχύ εάν πάψει να υπάρχει το Σωματείο.
Επομένως:
- Αν το Σωματείο διατηρηθεί ενεργό και οργανωμένο, ίσως υπάρχει περιθώριο συμμετοχής σε ένα τέτοιο σχήμα, υπό αυστηρούς όρους.
- Αν όμως διαλυθεί, όλα τελειώνουν: η περιουσία χάνεται οριστικά για τα μέλη.
Αυτό σημαίνει πως η παραμονή και ανασυγκρότηση του Σωματείου είναι προϋπόθεση για κάθε συζήτηση γύρω από την τύχη της περιουσίας.
Συμπέρασμα
Η πρόταση για δημιουργία Ιδρύματος με μεταβίβαση της περιουσίας του Σωματείου:
- Δεν διασφαλίζει ούτε τα μέλη, ούτε τους σκοπούς του Σωματείου.
- Αποτελεί ουσιαστικά παραίτηση από κάθε ιδιοκτησιακό και ηθικό δικαίωμα.
- Δεν εγγυάται τίποτε, αν το Σωματείο δεν παραμείνει ενεργό.
✅ Η μόνη βιώσιμη λύση είναι:
- Ανασυγκρότηση του Σωματείου με πρόβλεψη όλα τα μέλη να έχουν ίσα δικαιώματα λόγου, ψήφου και εκλογής.
- Πάγωμα κάθε απόφασης για ίδρυση Ιδρύματος ή δωρεά περιουσίας, έως ότου ξεκαθαρίσει η ταυτότητα και το μέλλον του Σωματείου.
- Γενική Συνέλευση με αυξημένη πλειοψηφία για κάθε τέτοια ενέργεια, μετά από τεκμηριωμένη γνωμοδότηση ανεξάρτητου νομικού.
Απαίτηση για διαφάνεια και ξεκάθαρη ενημέρωση προς τα μέλη
Σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, το ελάχιστο που οφείλουν το Διοικητικό Συμβούλιο και κυρίως ο Πρόεδρός του προς τα μέλη είναι να πουν την πλήρη και ξεκάθαρη αλήθεια.
- Ποιος θα αποφασίσει για τη σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου του ιδρύματος;
- Ποια θα είναι τα κριτήρια;
- Ποιοι θα συμμετέχουν;
- Πώς θα διασφαλιστεί η διαφάνεια και η δημοκρατικότητα;
- Τι θα συμβεί μετά τη διάλυση του σωματείου;
- Ποιος θα ελέγχει το ίδρυμα;
- Ποιος θα λογοδοτεί;
- Ποιος θα προστατεύει την αρχική πρόθεση για ενίσχυση των μελών;
- Με ποιον τρόπο δεσμεύεται το ίδρυμα να υπηρετεί τους σκοπούς του σωματείου, όταν πλέον το σωματείο δεν θα υπάρχει;
Το κάθε μέλος έχει δικαίωμα να γνωρίζει. Όποια πρόταση τίθεται, πρέπει να συνοδεύεται από γραπτή, πλήρη και ειλικρινή τεκμηρίωση. Όχι ασαφείς υποσχέσεις, όχι γενικόλογες διαβεβαιώσεις, όχι ασκήσεις επί χάρτου.
Μόνο με πλήρη ενημέρωση και συλλογική απόφαση μπορεί να γίνει αποδεκτή οποιαδήποτε ενέργεια που δεσμεύει το μέλλον και την περιουσία όλων.
Η περιουσία ενός σωματείου δεν είναι απλώς ακίνητη ύλη – είναι η χειροπιαστή απόδειξη των κόπων, των αγώνων και της συλλογικής ιστορίας των μελών του. Δεν χαρίζεται, δεν παραδίδεται και δεν μεταβιβάζεται χωρίς απόλυτη διαφάνεια, καθολική αποδοχή και θεσμικές εγγυήσεις.
Σε κρίσιμες συγκυρίες όπως η σημερινή, απαιτείται σύνεση, διαβούλευση και σεβασμός στη συλλογική βούληση.
Κάθε βήμα που γίνεται τώρα θα κρίνει αν το σωματείο θα επιβιώσει ως ζωντανός φορέας ή αν θα παραδώσει την ιστορία του για πάντα.
