(
Ας τελειώνουμε κάποτε με το παραμύθι.
Όλοι «αγωνίζονται» για τον λαό. Όλοι «μάχονται» για τον συνταξιούχο, τον εργαζόμενο, τον άνεργο, τη νέα γενιά. Όλοι καταγγέλλουν την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς, τις συντάξεις που δεν φτάνουν, τη διάλυση της δημόσιας υγείας, την απαξίωση της παιδείας και την υποβάθμιση της καθημερινής ζωής.
Και μετά;
Επιστρέφουν στις ασφαλείς καρέκλες τους. Μισθοί, αποζημιώσεις, προνόμια, βουλευτική ασφάλεια, πολιτική προστασία και μια μόνιμη θέση στο Κοινοβούλιο. Ο πολίτης παλεύει κάθε πρώτη του μηνός να πληρώσει το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, τα ενοίκια και τα φάρμακά του, κι εκείνοι συνεχίζουν ανενόχλητοι το γνωστό πολιτικό θέατρο: καβγάδες στη Βουλή, βαριές κουβέντες, καταγγελίες, χειροκροτήματα, τηλεοπτικές εμφανίσεις στα παράθυρα. Την επόμενη μέρα όλα συνεχίζονται ακριβώς όπως πριν, σαν να μη συνέβη απολύτως τίποτα.
Αυτό δεν είναι πολιτικός αγώνας. Είναι μια βολική συνήθεια.
Και η μεγαλύτερη πρόκληση είναι ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που υποτίθεται ότι εκφράζουν τη δυσαρέσκεια και την απόγνωση της κοινωνίας, δεν μπορούν ούτε καν να συνεννοηθούν για τα αυτονόητα. Αντί να αφουγκραστούν την πραγματικότητα, αναλώνονται σε εσωτερικές διαμάχες, μικροκομματικούς υπολογισμούς και προσωπικές στρατηγικές επιβίωσης.
Γιατί δεν κατεβαίνουν όλοι μαζί στον δρόμο; Γιατί δεν αφήνουν για μία φορά τις κομματικές σημαίες, τα ποσοστά και τα προσωπικά τους παιχνίδια, ώστε να σταθούν πραγματικά δίπλα στον κόσμο;
Να βγουν όλα τα κόμματα ενωμένα, όχι για να διεκδικήσουν καρέκλες, εξουσία και κομματικά οφέλη, αλλά για να απαιτήσουν μια καλύτερη ζωή για τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Να απαιτήσουν μισθούς που να επιτρέπουν αξιοπρεπή διαβίωση. Συντάξεις που να μην τελειώνουν από το πρώτο δεκαήμερο. Δημόσια υγεία που να προσφέρει φροντίδα και όχι ταλαιπωρία. Παιδεία που να μην εξαρτά το μέλλον των παιδιών από το πορτοφόλι των γονιών τους. Πραγματική ασφάλεια, κοινωνική προστασία και δικαιοσύνη.
Αν πραγματικά πιστεύουν όσα διακηρύσσουν στα μπαλκόνια και στα κανάλια, ας τολμήσουν να το αποδείξουν στην πράξη.
Γιατί μέχρι σήμερα η εικόνα είναι τελείως διαφορετική: ο λαός πληρώνει συνεχώς τον λογαριασμό και η πολιτική ηγεσία συνεχίζει να απολαμβάνει τη δική της «κανονικότητα». Και όσο ο πολίτης παρακολουθεί αποχαυνωμένος από την τηλεόραση τους δήθεν μεγάλους καβγάδες τους, εκείνοι μπορούν να συνεχίζουν ανενόχλητοι το παιχνίδι τους. Μας έχουν μάθει να περιμένουμε από αυτούς λύσεις, ενώ εμείς απλώς παρακολουθούμε το θέατρό τους.
Μήπως όμως ήρθε η ώρα να τους ζητήσουμε κάτι πολύ απλό και ξεκάθαρο;
Αφήστε τα έδρανα και τα μικρόφωνα. Βγείτε στον δρόμο μαζί με τον λαό. Εκεί θα φανεί ποιος πραγματικά διεκδικεί και ποιος απλώς παίζει τον ρόλο του. Ο πολίτης δεν χρειάζεται άλλους σωτήρες στα λόγια — χρειάζεται ανθρώπους έτοιμους να παλέψουν δίπλα του, ρισκάροντας το δικό τους πολιτικό κόστος για τη δική του επιβίωση.