Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους μπορεί να διαφωνήσεις, να συγκρουστείς ακόμη και έντονα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παύεις να αναγνωρίζεις την αξία τους. Με τον Γιώργο Μυλωνά συμπορευτήκαμε για χρόνια. Βρεθήκαμε μαζί σε δύσκολες στιγμές, συνεργαστήκαμε, διαφωνήσαμε, αλλά όλα αυτά δεν μπορούν να σβήσουν μια κοινή διαδρομή και όσα έχω γνωρίσει από κοντά για τον άνθρωπο και τη δράση του.

Με τον Γιώργο Μυλωνά, Πρόεδρο της ΕΤΗΠΤΑ, συμπορευτήκαμε για χρόνια, μέσα από τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες προσπάθειες και πολλές δύσκολες στιγμές για το σωματείο. Είχα την τιμή να συνεργαστώ μαζί του και από τη θέση του Αντιπροέδρου και να γνωρίσω από κοντά όχι μόνο τον συνδικαλιστή, αλλά και τον άνθρωπο.

Μπορεί κανείς να έχει διαφορετικές απόψεις για τον τρόπο με τον οποίο διοικεί ή παίρνει τις αποφάσεις. Μπορεί να διαφωνήσαμε, και διαφωνήσαμε αρκετές φορές. Οι διαφωνίες μας, όμως, ήταν κυρίως διαδικαστικές και ποτέ προσωπικές. Ίσως ένα από τα χαρακτηριστικά του, που πολλές φορές δημιουργούσε εντάσεις, είναι η ανάγκη του να έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Αυτό όμως δεν αναιρεί την ουσία.

Και η ουσία είναι ότι κανείς δεν μπορεί να διαγράψει την πορεία του, την προσφορά του και τις προσπάθειες που έχει καταβάλει όλα αυτά τα χρόνια για τον κλάδο και τους εργαζόμενους.

Δεν θεωρώ ότι είναι αλάνθαστος. Κανένας άνθρωπος που αναλαμβάνει ευθύνη δεν είναι. Εκείνο όμως που δεν μπορεί εύκολα να του προσάψει κανείς είναι η ιδιοτέλεια. Δεν είδα σε αυτόν την επιδίωξη προσωπικού οφέλους. Είδα έναν άνθρωπο βαθιά δεμένο με αυτό που κάνει.

Για εκείνον, το σωματείο δεν είναι απλώς μια θέση, ένας τίτλος ή μια συνδικαλιστική δραστηριότητα. Είναι κομμάτι της ζωής του. Είναι μέρος της ταυτότητάς του, κάτι που έχει γίνει αναπόσπαστο από το ίδιο του το είναι. Το αγαπά, το υπερασπίζεται και, σωστά ή λάθος, πολλές φορές το αντιμετωπίζει σαν προσωπική υπόθεση.

Αυτό το διαπίστωσα ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές. Εκεί όπου οι εύκολες κουβέντες περισσεύουν, αλλά χρειάζεται επιμονή, παρουσία και δουλειά. Και σε αυτές τις στιγμές ήταν εκεί.

Μπορεί να είχαμε διαφορετικές αντιλήψεις για τον τρόπο. Μπορεί να συγκρουστήκαμε για αποφάσεις και διαδικασίες. Ποτέ όμως δεν αμφισβήτησα την ταύτισή του με το σωματείο και την πραγματική του διάθεση να το υπηρετήσει.

Γι' αυτό και σήμερα, κοιτάζοντας πίσω σε αυτή την κοινή διαδρομή, θεωρώ ότι οφείλω να αναγνωρίσω αυτό που πραγματικά είναι: έναν άνθρωπο που αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στον συνδικαλισμό, στον κλάδο και στους εργαζόμενους.

Και ίσως γι' αυτό, αν κάποια στιγμή πάψει να βρίσκεται στο τιμόνι του σωματείου, να του λείψει κάτι πολύ περισσότερο από μια θέση. Θα του λείψει ένα κομμάτι της ίδιας του της ζωής.

Αυτό δεν είναι έπαινος χωρίς επιφυλάξεις. Είναι η προσωπική μαρτυρία ενός ανθρώπου που συνεργάστηκε μαζί του, διαφώνησε μαζί του, συγκρούστηκε μαζί του σε δύσκολες στιγμές, αλλά ποτέ δεν αμφισβήτησε την εντιμότητα, την προσφορά και την αφοσίωσή του.

Και αυτή η αναγνώριση, πιστεύω, έχει αξία ακριβώς επειδή προέρχεται από έναν άνθρωπο που δεν συμφώνησε πάντοτε μαζί του, αλλά γνώρισε από κοντά την πορεία, τις προσπάθειες και τις δύσκολες μάχες που έδωσε.

Αλφρέδος Αλοσκόφης

τ. Αντιπρόεδρος ΕΤΗΠΤΑ