Όταν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι εγχώριοι οικονομικοί αναλυτές δημοσιεύουν τις εκθέσεις τους, η εικόνα της Ελλάδας μοιάζει ιδανική. Μιλούν για «δημοσιονομική υγεία», εντυπωσιακή μείωση του δημόσιου χρέους, πρωτογενή πλεονάσματα-ρεκόρ και μια οικονομία που επιδεικνύει ανθεκτικότητα. Αυτή είναι η Ελλάδα των αριθμών, των τραπεζικών ισολογισμών και της επενδυτικής βαθμίδας.

Υπάρχει όμως και η άλλη Ελλάδα. Η Ελλάδα των ανθρώπων της, που 15 χρόνια τώρα παρακολουθούν τη ζωή τους να περνά μέσα από συμπληγάδες. Για τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών, οι πανηγυρισμοί για την «ανάπτυξη» ακούγονται σαν ειρωνεία, καθώς η καθημερινή πραγματικότητα συνθέτει ένα σκηνικό απόγνωσης: φτώχεια, ακρίβεια παντού και μια ποιότητα ζωής που υποβαθμίζεται συνεχώς, χωρίς καμία ορατή προοπτική βελτίωσης.

Η μεγαλύτερη πληγή σήμερα είναι το κόστος διαβίωσης. Οι αυξήσεις που δίνονται στους μισθούς είναι απλά ψίχουλα μπροστά στον πραγματικό πληθωρισμό των τροφίμων, της ενέργειας και των ενοικίων. Όταν το μισό εισόδημα φεύγει πριν καν μπει ο μήνας μόνο για τη στέγαση και τους λογαριασμούς, η λέξη «αποταμίευση» έχει διαγραφεί από το ελληνικό λεξιλόγιο. Την ίδια στιγμή, το κοινωνικό κράτος καταρρέει. Η δημόσια υγεία έχει μετατραπεί σε ένα πανακριβο προνόμιο. Για να χειρουργηθείς ή να εξεταστείς έγκαιρα, είτε πρέπει να περιμένεις μήνες σε ατέλειωτες λίστες ντροπής είτε να πληρώσεις αδρά από την άδεια τσέπη σου στον ιδιωτικό τομέα.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η κοινωνία έχει χωριστεί ξεκάθαρα σε δύο ταχύτητες. Από τη μία πλευρά, οι μόνοι που καταφέρνουν να κρατήσουν κάπως το κεφάλι πάνω από το νερό είναι τα ζευγάρια των δημοσίων υπαλλήλων. Με δύο σταθερούς, μόνιμους και σίγουρους μισθούς, έχουν το προνόμιο της προβλεψιμότητας, της πρόσβασης σε δανεισμό και της ασφάλειας ότι το αύριο δεν θα τους επιφυλάσσει μια απόλυση.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ο ιδιωτικός τομέας, ο οποίος για ακόμη μια φορά πληρώνει ολόκληρο το μάρμαρο της ελληνικής οικονομίας. Ο ιδιωτικός υπάλληλος είναι ο μεγάλος, ανώνυμος αιμοδότης. Είναι αυτός που έρχεται αντιμέτωπος με την εργασιακή ανασφάλεια, τα εξαντλητικά ωράρια, τις απλήρωτες υπερωρίες και τη μόνιμη απειλή της ανεργίας. Και το πιο προκλητικό; Είναι αυτός στον οποίο το ΔΝΤ κουνάει το δάχτυλο, ζητώντας «συγκράτηση μισθών» για να μην αυξηθεί ο πληθωρισμός, την ίδια ώρα που το Ταμείο κάνει τα στραβά μάτια στις ανεξέλεγκτες, δισεκατομμυρίων δαπάνες των υπουργείων, της Βουλής και του βαθιού πελατειακού κράτους.

Το συμπέρασμα είναι σκληρό αλλά αληθινό: Η Ελλάδα δεν υποφέρει από έλλειψη χρημάτων, αλλά από την κατανομή τους. Όσο η ανάπτυξη της χώρας στηρίζεται στην υποτίμηση της εργασίας, στην ανοχή των ολιγοπωλίων και στην οικονομική εξόντωση του ιδιωτικού τομέα, το «success story» θα αφορά μόνο τους λίγους. Για τους πολλούς, η πορεία της ζωής θα συνεχίσει να μετριέται με το άγχος της επιβίωσης μέχρι την επόμενη Δευτέρα. 

Αλφρέδος Αλοσκόφης

τ. Αντιπρόεδρος ΕΤΗΠΤΑ